বুলনি

 এথোপা ফুল হৈ ফুলে

সময়ৰ ফুলনি


দি যায় একাঁজলি উম
ৰ'দ হৈ বাগৰি

গান হৈ দিব যেন
হেপাহৰ কলি

সামৰি থব খোজোঁ
অনন্ত সময়ৰ বুলনি

বৰ্ণালী

ডাক দিয়া চৰাইৰ মাতত

সাৰ পাই পুৱতি

কূজনৰ হাত ধৰি
আহে পোহৰ জেউতি

সুদীৰ্ঘ ৰাতিৰ এন্ধাৰ
ডেউকাত বান্ধি

উৰে পখী
পোহৰ অভিমুখী !

এথোপা ফুলে যাঁচে

প্ৰীতিৰ সমল

 উপহাৰ দিয়ে বাগিছাই

সৌন্দৰ্য্য অমল

যামিনীৰ বৰিষণাত 

দোঁ খাই পাপৰি

পাহিয়ে লয় অতি 

উচাহেৰে আদৰি

 টলমল হৈ টোপাল 

দুলি থাকে প্ৰতিপল

তথাপিওচোন থাকে তাত

উচাহৰ সমদল 

তল-সৰাৰ

জিনি ভীতি

শ্ৰোতস্বিনী হৈ জীৱন

বৈ থাকে অবিচল!

 

কেতিয়াবা ছাগে

আপুনিও এখন্তেক ৰয়

বাটৰ কাষত ফুলা ফুলে

চাক্ষুষ ভৰাই তুলিলে

কেতিয়াবা ছাগে

আপুনিও এখন্তেক ৰয়

ৰ'দ আৰু মেঘৰ

 ধেমালি চাবলে 

আহিনৰ সেউজ পথাৰখন 

বতাহত হালি-জালি নাচিলে

আঘোণৰ সোণোৱালী ঠোকবোৰে 

আপোনাক হাতবাউল দিলে 

 পানী পৰা শুকান মাটিৰ সুঘ্ৰাণ 

নাসিকাৰে টানি লবলৈ 

নতু বৰষুণ এজাকক 

দুহাত মেলি সাবটিবলৈ

 

খালি ভৰিৰে খোজ দিবলৈ

বননিৰ দলিচাত

  মন ভৰি উঠেনে 

 নিজৰাৰ কুলু-কুলু শব্দত 

সাগৰৰ ঢৌৰ গৰ্জন 

লহৰৰ উঠা আৰু নমা 

খোজে পতি বালিচৰৰত 

 ভৰিৰ পতা ধুৱাই দিয়া

পাতৰ মাজেৰে সৰকি অহা 

জোন চাই মাতাল হয়নে?

এগাওঁ এন্ধাৰ নেউচি টিপটিপাই থকা 

জোনাকীজাকৰ সতে খোঁজ লয়নে?

কেতেকীৰ সুবাসৰ সতে বতাহজাকে  

কঢ়িয়াই আনিলে কুলিটিৰ মাত

আপুনিও ভাল পায়নে

পখীৰ কূজনৰ ডাক?

খন্তেক ৰৈ আপুনিও

 মগন হয়নে তাত !

06/07/23

প্ৰিয় ফুল

 কেতিয়াই কলো দেখোন তোমাক

 
প্ৰিয় ফুল  মোৰ গোলাপ 


..
ক্ণ্টকাৰ্কীণ   হৈয়ো যি বিলাব পাৰে সৌৰভ



হাঁহি  মুখে সহিব পাৰে ঘাত প্ৰতিঘাত...

পিষ্ট হোৱা হাত দুখনিতো থাকি যায়




 যাৰ সুবাস...!!!

 

কৃতজ্ঞতাৰ চিঠি

(Letter of gratitude)

 

কৃতজ্ঞ মই

বাগিচা উপচি থাকে

নানা ৰঙী ফুলেৰে

সুবাসেৰে মন ভৰাব পৰাকৈ

 

কৃতজ্ঞ মই

প্ৰতিতো ঋতুতে প্ৰকৃতি

ৰাঙলী হয়,

সকলো সম্ভাৰলৈ,

সুখ আৰু দুখৰ মাজতো

স্থিতপ্ৰজ্ঞ হৈ,

 

কৃতজ্ঞ মই

পোৱা নোপোৱাৰে

উপচি থাকে দূকুল,

বতাহত বিয়পে ধূপৰ গোন্ধ

দূহাত জুৰিব পৰাকৈ,

 

 

 

কৃতজ্ঞ মই

তুলিকা দিলা

মন গলেই ছবি আঁকিব পৰাকৈ

সমন্বয়ৰ চিত্ৰপটত

আনৰ সুখ আৰু দুখত

বিলীন হʼব পৰাকৈ

 

কৃতজ্ঞ মই

দুহাত ভৰাই দিলা

অপূৰ্ণতাৰ অৱকাশ নথকাকৈ।

Attachments area

ৰূপালী পানেচৈ

 

নীলিম আকাশত জিলিকি উঠক

অনুভৱী আশাৰ

ৰূপালী পানেচৈ,
তৰাফুল জিলিকা সোণালী  পানীৰে বৈ
জিকমিক বালিচন্দাৰ উজলা কণাটি লৈ,
চিকমিক বালিৰে মোহিনী হাঁহিটি সামৰি
দিবহি কঁঁহুৱাৰ   আলফুল বতৰা লাহৰি!

এপাহি দুপাহি

 এপাহি দুপাহিকৈ 

এথোপা হাঁহি

ফুলৰ বৰণেৰে

গাঁথিছে পাহি

শুভ্ৰ, গোলাপীৰে

দেহ মন জুৰুৱা,

মনে মতলীয়া 

বতাহ ঐ কুৰুৱা,

বাগিচা সজোৱা 

মধুৰ মুৰুতি

মৌচাক ভৰোৱা

সুৰভিত কবৰি।

 

পোহৰৰ আত্মকথা এন্ধাৰত অনুভৱ কৰিব নোৱাৰোঁ  পোহৰৰ ৰূপ, বৰ্ণ আৰু স্পৰ্শ, ঘোপমৰা এন্ধাৰত একোকে নমনো বতাহত উৰি ফুৰা ধুলিকণা, বা শুভ্ৰ বালিছন্দাৰ সৰু কণা এন্ধাৰত মই বিচাৰি ফুৰো এধানি‌  ৰʼদৰ কণমানি কণা সৰু সৰু ৰেঘা টানি মিলি মিলি হয়  পোহৰৰ সৰল ৰেখা, এন্ধাৰ লুকাই পৰে পোহৰৰ সিপাৰে সংকুচিত হয় আয়তন তাৰ, প্ৰতি নিয়ত বিলুপ্তিত অৱস্থিতি যাৰ, পোহৰৰ সমাবেশ কʼত? পোহৰৰ অনুপস্থিতিতেই এন্ধাৰ  বিদ্যমান, পোহৰৰ জয়যাত্ৰাই কৰে এন্ধাৰৰ অৱসান। ReplyForward

সপোন

 

সপোন

সপোনৰে এটি লাহি পাহি

দিঠকতে উৰি  পৰিল  আহি,

ভাঁহি যোৱা মিঠা  সুৰ এটি

চুই গʼল গছৰ আগলি পাতটি,

এই নিবিড় হেঙুলী পৰত

বৈ পৰে এচাটি ৰূপালী পোহৰ,

সমীৰণে যেন যাঁচেহি সদায়

পোহৰৰ বৰষাৰ  অনেক আসাৰ,

মধুময় সেই অসীম কিৰণ

তমসা বগাই যি আনে হিৰণ,

বা লগা ৰথৰ পাখিত উঠি  যায়

শব্দৰ দল ঢৌতে কৰে তলমল,

সেমেকা বতাহৰ কঁপনিত ডোলে

নিয়ৰৰ স্ফটিক যেন টোপাল জলমল,

নিসাৰ নিফুট গধূলি আহে

কবৰীত হাচনাহানাৰ সুবাস বৈ,

অজান নিজান উজাৰি পৰে

হৃদয়ত গোলাপৰ সুবাস হৈ।

 

সপোন

 

সপোনৰে এটি লাহি পাহি দিঠকতে উৰি  পৰিল  আহি, ভাঁহি যোৱা মিঠা  সুৰ এটি চুই গʼল গছৰ আগলি পাতটি, এই নিবিড় হেঙুলী পৰত বৈ পৰে এচাটি ৰূপালী পোহৰ, সমীৰণে যেন যাঁচেহি সদায় পোহৰৰ বৰষাৰ  অনেক আসাৰ, মধুময় সেই অসীম কিৰণ তমসা বগাই যি আনে হিৰণ, বা লগা ৰথৰ পাখিত উঠি  যায় শব্দৰ দল ঢৌতে কৰে তলমল, সেমেকা বতাহৰ কঁপনিত ডোলে নিয়ৰৰ স্ফটিক যেন টোপাল জলমল, নিসাৰ নিফুট গধূলি আহে কবৰীত হাচনাহানাৰ সুবাস বৈ, অজান নিজান উজাৰি পৰে হৃদয়ত গোলাপৰ সুবাস হৈ। ReplyForward

 

সপোনৰে এটি লাহি পাহি দিঠকতে উৰি  পৰিল  আহি, ভাঁহি যোৱা মিঠা  সুৰ এটি চুই গʼল গছৰ আগলি পাতটি, এই নিবিড় হেঙুলী পৰত বৈ পৰে এচাটি ৰূপালী পোহৰ, সমীৰণে যেন যাঁচেহি সদায় সপোনৰে এটি লাহি পাহি দিঠকতে উৰি  পৰিল  আহি, ভাঁহি যোৱা মিঠা  সুৰ এটি চুই গʼল গছৰ আগলি পাতটি, এই নিবিড় হেঙুলী পৰত বৈ পৰে এচাটি ৰূপালী পোহৰ, সমীৰণে যেন যাঁচেহি সদায় পোহৰৰ বৰষাৰ  অনেক আসাৰ, মধুময় সেই অসীম কিৰণ তমসা বগাই যি আনে হিৰণ, বা লগা ৰথৰ পাখিত উঠি  যায় শব্দৰ দল ঢৌতে কৰে তলমল, সেমেকা বতাহৰ কঁপনিত ডোলে নিয়ৰৰ স্ফটিক যেন টোপাল জলমল, নিসাৰ নিফুট গধূলি আহে কবৰীত হাচনাহানাৰ সুবাস বৈ, অজান নিজান উজাৰি পৰে হৃদয়ত গোলাপৰ সুবাস হৈ। ReplyForward পোহৰৰ বৰষাৰ  অনেক আসাৰ, মধুময় সেই অসীম কিৰণ তমসা বগাই যি আনে হিৰণ, বা লগা ৰথৰ পাখিত উঠি  যায় শব্দৰ দল ঢৌতে কৰে তলমল, সেমেকা বতাহৰ কঁপনিত ডোলে নিয়ৰৰ স্ফটিক যেন টোপাল জলমল, নিসাৰ নিফুট গধূলি আহে কবৰীত হাচনাহানাৰ সুবাস বৈ, অজান নিজান উজাৰি পৰে হৃদয়ত গোলাপৰ সুবাস হৈ। ReplyForward

গোলাপৰ সুৰ

গোলাপৰ সুৰ

দুপাহিত ওপঙি ৰয় 

বিশুদ্ধতাৰ একতা

মৌমিঠা চঞ্চল সুবাসৰ

জীৱন ভৰা স্নিগ্ধতা

সুৰভিত আকাশে বয়

দুৰু দুৰু কঁপনিৰ উশাহ

আমোলমোল বতাহে কয়

সুগন্ধিত গানৰ নিৰ্যাস

কাঁইটতে জীৱনৰ মধুৰ অৱগাহন,

অম্ল-মধু চকুলোৰ বিজয় উদযাপন,

শুভ্ৰ গোলাপৰ সাতোৰঙী ভিন্নতা

সজাই তোলে তাৰেই অপাৰ পূৰ্ণতা।

 

মন্দিৰ

 মন্দিৰৰ দীঘলীয়া বাট শূন্য হৈ পৰিছে

সেউজীয়া হৈ উঠিছে  বিশ্বাসৰ ঘাঁহনি,

পখীৰ কাকলিৰ আৰাৱত ভাঁহিছে আৰতি,

পুৱা- গধূলীৰ শংখ, ঘন্টাৰ মঙ্গল ধ্বনি,

দেৱতাৰ বিগ্ৰহ মানুহে মনত থাপিছে

সত্য, শিৱ, সুন্দৰৰ  আৰাধনা কৰিছে,

আগবঢ়াইছে সহায়ৰ দুখনি হাত

দুখৰ দিনৰ সেই অমাতৰ মাত

নিৰ্মল বতাহৰ এক সকিয়নি বাৰ্তা

পিন্ধোৱা পৃথিৱীক সেউজ আৱৰণৰ মাত্ৰা

নিৰ্ঝৰ ঝৰণাৰ দাপোনত প্ৰতিবিম্ব

নহওঁক মানব যেন নিজৰ কৰ্মতে হতভম্ব,

মানুহকে পূজো আজি নৰৰূপী ভগৱান,

সকলোৰে হৃদয়ে হৃদয়ে একেই ৰূপ মুৰ্তিমান।

এথোপা হাঁহি

 এপাহি দুপাহিকৈ 

এথোপা হাঁহি

ফুলৰ বৰণেৰে

গাঁথিছে পাহি

শুভ্ৰ, গোলাপীৰে

দেহ মন জুৰুৱা,

মনে মতলীয়া 

বতাহ ঐ কুৰুৱা,

বাগিচা সজোৱা 

মধুৰ মুৰুতি

মৌচাক ভৰোৱা

সুৰভিত কবৰি।

শিমলুৰ ফুল

 লঠঙা ঠাল সাৱটি ফুলি আছে

তেজ ৰঙা শিমলুৰ  ফুল

বিশাল আকাশ‌ জুৰি 

কপহুৱা মেঘৰ কলৰোল

নীল গগনত তৰাৰ দেশৰ সাধু

বৈ পৰা বিচ্ছুৰিত পোহৰৰ মায়াবী যাদু

জাকি মাৰি হাতীপটিয়ে বুলে নীলনভৰ বাট

ঐৰাবতে পানী খোৱা ইন্দ্ৰৰ সোনখটোৱা ঘাট,

মহাকাশত বিলিন হয় নীহাৰিকাৰ স্বপ্ন

সুউজ্জল পোহৰৰ বৰ্ণমালাত দুচকুৰ কল্প।

এচমকা আকাশ

 খিৰিকিৰে দেখাএচমকা আকাশ

তাতেই আছে ৰʼদচেৰেঙাৰ কিমান যে হেপাহ,

ভৰুণ নেমুফুলৰ ফুৰফুৰীয়া গোন্ধ হৈ

মিলি যায় বতাহৰ সতে,

কপহুৱা মেঘৰ সপোনবোৰো

ভাঁহি যায় দিকবলয় জুৰি লানি পাতি,

আকাশৰ নীলিম চেলেং খনত

সাধুকথাৰ আঁচল মেলি

আটকীয়া আঁচুফুল তোলে,

সোনতৰা ৰʼদৰ এথোপা গোন্ধ

কমলাবুলীয়া চৰাইহৈ উৰে।

পুৱা

উৰি অহা কাকলিয়ে 

 পাখিত বয় সমীৰৰ বাতৰি,

 ফুলি উঠে বাগিচাৰ 

 সুকোমল শেৱালী 

সুৰ তুলি সুষমাৰ 

জিলিকে সৃষ্টি অনাদি

 ডেউকা মেলে সময়ে 

 উৰুৱাই পল অপ্ৰমাদী

 ভূপেন দা লৈ

যুগান্তৰৰ তুমি যেন একোটি ভোটা তৰা

জিলিকোৱা উদভাসি অমৰ হৈ এই ধৰা

অৰুণ কিৰণ  স্নেহৰ অমল নৈ

আছিলা মাতৄৰ শিৰৰ ভূষণ হৈ,

পূৱাৰ প্ৰথম সুৰুজে চুমা

অসম দেশৰ তিমিৰ নাশা

বোৱালা যে শব্দৰ বিস্তীৰ্ণ ধাৰ

অন্তহীন ফল্গুৰে লুইতৰ দুয়োপাৰ

কৰি শতজনক শতজনক বুকুৰ আপোন

আছিলা সাক্ষাত প্ৰগতিৰ দাপোণ

দৄষ্টিত আছিল সীমাহীন পৰিধি

 একত্ৰিত জাতিৰ  সাম্য নীতি

লক্ষ্য এখনি সমাজ গঢ়াৰ

মিলনৰ সাঁকো তাতেই ৰচাৰ

উন্নতিৰ জখলাৰ স্বপ্ন দেখি

আগুৱাই মাথো আগুৱাই যোৱা

নিৰ্বলীৰ তুমি সাহস হোৱা

সমস্ত অগ্নি তোমাতেই বিলিন হ্য়

প্ৰতিটো স্ফুলিঙ্গই যুঁজাৰ কথা কয়

লুকুৱাই সমস্ত দুখ বেথা গ্লানি

ছন্দায়িত বতাহত শুনো প্ৰতিধ্বনি

দীপান্তৰৰ তুমি কোন স্বপ্নীল ডেকা

স্থবিৰ নোহোৱা গতি যেন ধ্ৰবতৰা,

আছিলা আজীৱন সত্য সুন্দৰৰ পূজাৰী

অনলসিক্ত বাস্তবৰ অতন্দ্ৰ প্ৰহৰী

গঙ্গা, ভল্গা, ব্ৰহ্মপুত্ৰতো তুমি প্ৰবাহমান

মিচিচিপি, অতোৱা , অষ্ট্ৰীয়াতো তুমিয়ে বিৰাজমান |

চিৰভাস্কৰ, চিৰশাশ্বত, চিৰ জ্যোতিস্মান,

দীপ্ত প্ৰতিতো ঢৌ লহৰে লহৰে অম্লান,

উদ্ভাসিত জোত্‍স্না, যামিনী, অসমীৰ সন্মান,

অস্ত আকাশত বোলাই যোৱা আবিৰ কনমান,

শত দুখীয়াৰ , নিষ্পেষিতৰ কণ্ঠেৰে নিগৰা ধ্বনি,

বুভুক্ষ, অস্শৄশ্য, বঞ্চিতৰ হাহাঁকাৰৰ নিনাদ তুমি,

লচমী বুধুৱাৰ প্ৰাণত তোলা নাচোনৰ ঝুমুৰ

পাহাৰ ভৈয়াম একে লগ কৰি ইমূৰ সিমূৰ

 

গংঙ্গাৰ পাৰতো আজি  অমানিশা নামে

তমসাছন্ন লহৰে আজি অন্তিম অঞ্জলি যাচে|